28 12 2010

2.Kural'ı düşünüyorum..

2.Kural’ı düşünüyorum 2.Kural : Şems diyorki, ‘Hak yolunda ilerlemek yürek işidir, akıl işi değil. Kılavuzun daima yüreğin olsun, omuzun üstünde ki kafan değil..Nefsini bilenlerden ol…Silenlerden değil… Düşünüyorum : Nefis…şeytanın diğer adı olabilir mi..bizlere her şeyi yaptıranlardan biri..bir set çekiliveriyor, gözlere iniyor bir perde..o an her şey silinip, istediğimiz amaç kör edip bizi koşmuyor muyuz son sürat hedeflerimizin peşinden..Nefis..balla karıştırılmış acı şerbet..Nefis…engel koymak isteyipde tutamadığımız utanç kuyusu..Karabasan gibi..dua etmek isteyipde sözlerin boğazdan çıkamama durumu..Şems’e verilmiş en büyük özellik doğuştan gelen bir tabiat..hak yolunda ilerlemek.. o belki doğmadan önce yazılmış bir yazgı..diğer dervişlerden,yada evliyalardan çok farklı..her anlama çekilebilinir onun sözleri..doğru anlarsan sana doğruyu..eksik anlarsan sana yanlışı anlatır..Kılavuzu yüreği olmuş asi adam..bu yüreği ona veren kim? Nedir bu cesaret Mevlana’yı meyhaneye gönderen…nerdendir..kimdendir..nedendir..şarabın güllere,dillerin şaire dönüşmesine meylettiren  kim? Bu yol da ilerlemek, bu zamanda çok daha zor..ne Mevlana gibi dost ne de şems gibi güneşler var…onların ilerlemesi için yanlarına verilmiş büyük alimler var..peki ya biz..kimden öğrenirsin,nasıl güvenebilirsin..yüreğin kaldırabilir mi hem sonra geçebileceğin sınavları..düşünüyorum…sözler bir yerlerde duruyor..yüreğime soruyorum..cevabım kendime : sus…oku…çekil kabuğuna dinle kendini..bu aşamaya getirenden iste…her söze girme..derinlere in…çek kendini aşağılara..daha aşağılara..yukarı çeken bir el kılavuzun olacak&h... Devamı

28 12 2010

1.Kural'ı düşünüyorum..

1.Kural’ı düşünüyorum.. Şems : Yaradanı hangi kelimelerde tanımladığımız,kendimizi nasıl  gördüğümüze ayna tutar.Şayet Rab dendi mi, öncelikle korkulacak,utanacak bir varlık geliyorsa aklına, demekki sen de korku ve utanç içindesin çoğunlukla.Yok,eğer, Rab dendi mi; evvela aşk, merhamet ve şevkat anlıyorsan, sende de bu vasıflardan bolca mevcut demektir. Düşünüyorum: Çocukken, yaramazlık yaptığımızda büyüklerimiz ‘Allah seni çarpar,sakın bunu bir daha yapma……v.s.’ dediklerinde bir adım daha uzak durdum bilmediğim ama tanımak istediğim Rab’den..Neden kendi istediklerini bizlere bu şekilde yansıtırlardı bunu anlayamıyorum hala....Din derslerinde işlenen konular sabitken,düşündürmüyorlardı hocalarımız ‘Allah sizi hep kısıtlıyor mu’ neyi istiyor? neden istiyor? denilmedi..Dünyaya neden geldiğimi ve İslamiyeti çok sonradan öğrendim,okudukça,düşündükçe..Ve anladımki; en acı zamanlarımda el açtığımda,çok zorda kalıp yalvardığımda benim yanımdaydı peki ben gülerken, gülümserken…şu anda istem dışı gülümsüyorum..O ben mutluyken de benim yanımda..Kendimle hesaplaşırken, çok acımasız sorguluyorum..ve sonra yaptığım yanlışların bedeli olarak cezamı birgün çekeceğimi bilerek yargılıyorum,kendime önce kendim kızıyorum..Sonra Rabbime kendimi anlatıyorum..Yalana hacet duymaksızın,perdenin önüne atıyorum ben’i..ben benden sorumluyum..Korkuyor muyum ? Gerektiğinde EVET korkuyorum..Asıl bildiğim onun bizi çok sevdiği..sizin gibi beni de çok seviyor..gülümsüyorum..Onu sevmeyi öğreniyorum,öğrendim demiyorum..ve her gece bir adım daha atayım yardım et Allahım diyorum..Onun sevgisi çok farklı annem gibi desem hayır daha fa... Devamı